Mijn eerste Kerst alleen: wat als alles ineens anders is?

Jarenlang zag kerst er voor mij min of meer hetzelfde uit. Natuurlijk veranderde er ieder jaar wel iets, maar de grote lijnen stonden vast. Om te beginnen: Kerst is voor mij meer dan 2 dagen in december. Het is een heel seizoen. Er waren gedurende het kerstseizoen altijd vaste momenten. We hadden als stel in de aanloop naar Kerst tradities, ook met andere mensen samdn. Kerstavond vierden Robert en ik altijd met z’n tweetjes. Met een traditie die in de loop der jaren ontstond. We kochten 24 cadeautjes voor elkaar.

Een beetje als een adventskalender, alleen pakten we alle cadeaus op 24 december uit. Heel eerlijk: ik ben heel verdrietig dat die traditie nu verdwijnt. Er waren etentjes met vrienden. En tijdens de kerstdagen gingen we natuurlijk samen naar familie. Zonder dat ik daar bewust over nadacht, wist ik ieder jaar ongeveer hoe mijn kerst eruit zou zien. En dit jaar is voor het eerst alles anders…

Single Bells… en toen was ik alleen

Robert en ik zijn uit elkaar. Gescheiden. Ik ben – na meer dan 16 jaar – ineens helemaal alleen. En iedereen die ooit single is geworden na een lange relatie weet: die eerste feestdagen worden moeilijk. Er liggen straks geen cadeaus onder mijn kerstboom, tenzij ik ze zelf koop en inpak. In mijn familie doen we niet aan kerstcadeaus, dus in principe heb ik ook niemand voor wie ik kerstinkopen hóef te doen. Ik ga niet meer automatisch als ‘onderdeel van een stel’ naar familie. En sommige tradities die jarenlang bij kerst hoorden, zoals samen een kerstreisje maken, kunnen simpelweg niet meer in dezelfde vorm bestaan.

Kerst blijft gewoon van mij

Als ik er zo over nadenk, verandert eigenlijk bijna alles. En dat is best even slikken. Maar… tegelijkertijd ook weer niet. Want ik ben nog steeds dezelfde kerstliefhebber! Ik ga nog steeds mijn huis van top tot teen versieren, kerstshows bezoeken, kerstmuziek luisteren, kerstfilms kijken, lekker eten. Mijn liefde voor kerst zat natuurlijk nooit in het feit dat ik kerst samen met mijn partner vierde. Een groot deel van mijn kerstplezier, rituelen en zelfs de tradities kwam uit mezelf en blijft gewoon van míj. Ik bén Christmaholic, in hart en nieren.

Eerste kerst in een nieuwe levensfase

Toch ben ik heel benieuwd hoe het de komende maanden gaat voelen. Want je kunt op papier wel makkelijk bedenken welke dingen hetzelfde blijven en welke veranderen. Maar hoe een eerste kerst in een compleet nieuwe levensfase daadwerkelijk voelt, weet je natuurlijk pas echt wanneer je er midden in zit. Dat geldt natuurlijk niet alleen na een scheiding of break-up.

Soms verandert kerst ineens omdat er iemand overlijdt of om een andere reden wegvalt. Soms juist omdat er iemand bijkomt. Een baby wordt geboren, je krijgt een nieuwe partner, kinderen gaan het huis uit, familie verhuist of de samenstelling waarin je jarenlang kerst vierde verandert om een andere reden. Ineens zijn de tradities en de gewoontes niet meer zoals voorheen. En als kerstliefhebber is dat eerlijk gezegd best even schakelen.

Ruimte voor iets nieuws

Dit jaar ga ik iets doen waar ik nog helemaal geen expert in ben: ontdekken hoe je kerst opnieuw vormgeeft wanneer je leven veranderd is. Niet vanuit het idee dat hoe ik altijd kerst vierde vervangen moet worden door een compleet nieuwe ervaring. Helemaal niet. Misschien gaat het juist om uitzoeken wat ik wil behouden, wat vanzelf verdwijnt en waar langzaam ruimte ontstaat voor iets nieuws. Wat ik in ieder geval níét wil doen, is proberen om vast te houden aan hoe het al die jaren was.

Ik wil niet koste wat kost hetzelfde doen als altijd, maar dan in mijn eentje. Sommige dingen die ik jarenlang deed waren leuk omdat we ze samen deden. Als ik die precies hetzelfde probeer te blijven doen, is de kans groot dat ik vooral heel nadrukkelijk voel wat er ontbreekt. Dat heb ik bijvoorbeeld bij het kopen van kerstcadeaus. Ik voel geen behoefte om cadeaus voor mezelf te kopen en in te pakken en onder de boom te leggen. Als ik precies weet wat er in zit, is de lol eraf. Dan koop ik het wel gewoon zo, haha. En die 24-cadeau-traditie met iemand anders doen; dat voelt ook gewoon niet goed.

Have yourself a merry little Christmas

Ik wil juist ruimte maken voor nieuwe dingen. Niet omdat alles wat bij mijn ‘oude kerst’ hoorde weg moet hoor, absoluut niet. Er zijn genoeg rituelen die helemaal van mij zijn en die ik met liefde blijf doen. Zoals lekker vroeg mijn kerstboom opzetten en uitgebreid ‘kerstkoken’ in de weekenden tijdens de weken voor kerst. Maar op de plekken waar iets wegvalt, hoeft niet automatisch een zo goed mogelijke kopie van vroeger te komen. Daar kan ook iets compleet nieuws ontstaan.

Nieuwe dingen proberen

Misschien begin ik wel nieuwe tradities in mijn eentje. Misschien ontstaan er nieuwe tradities met vrienden of familie. Misschien plan ik een uitgebreid kerstdiner met mensen met wie ik dat normaal nooit doe of besluit ik juist dat kerstavond voortaan mijn ultieme avond voor mezelf wordt. Misschien ga ik dit jaar met kerst wel naar het buitenland.

Misschien ga ik een kerstfilmmarathon houden en zoveel mogelijk films kijken in mijn eentje. Ik heb in elk geval al een kerstfeestje gepland met vrienden en familie om mijn verjaardag te vieren, iets wat ik al járen niet meer gedaan heb. Maar verder ligt werkelijk nog bijna alles open. En eigenlijk vind ik dat óók wel iets speciaals hebben. Ik mag opnieuw ontdekken hoe ik mijn kerst eigenlijk vieren in het leven dat ik nu heb.

Home Alone

Daarbij probeer ik mezelf ook niet te ‘verplichten’ om onmiddellijk allemaal fantastische nieuwe tradities te verzinnen. Een kersttraditie ontstaat sowieso pas doordat je iets gaat herhalen. De kersttradities waar ik zo aan gehecht ben geraakt en die nu wegvallen, waren ooit óók gewoon dingen die ik ooit voor het eerst deed.

Misschien probeer ik dit jaar drie nieuwe dingen en blijken er twee helemaal niet voor herhaling vatbaar. Prima. Misschien doe ik iets toevallig en denk ik achteraf: dit wil ik vanaf nu ieder jaar doen. Dat lijkt me als ik eerlijk ben juist het leuke van zo’n eerste kerst waarin alles anders is: ik hoef nog niet te weten hoe kerst er voortaan uitziet. Ik zie het eigenlijk als een soort experimenteerjaar. En misschien dat 2027 ook nog wel zo’n experimenteerjaar wordt, haha.

Ik hoef het nog niet precies te weten

Ik krijg van jullie – volgers en lezers – wekelijks wel de vraag of ik überhaupt nog wel naar kerst uitkijk. Of ik er nog wel zin in heb. En die zin is er gelukkig zeker! Maar wat ik in elk geval wil voorkomen, is vooraf bepalen hoe dit seizoen zou moeten voelen. Misschien vind ik kerstavond in mijn eentje straks verschrikkelijk. Misschien blijkt het juist een heerlijke avond te zijn. Misschien denk ik dat een bepaalde traditie missen me enorm gaat raken en doet het me uiteindelijk helemaal niks, terwijl ik vervolgens sta te huilen bij een kerstliedje in de supermarkt.

Ik weet het gewoon nog niet. En dat is oké. Ik heb ook niks te bewijzen aan mezelf of anderen. Niet zo van: “zie je wel, kerst alleen is vreselijk”. Maar óók niet: “kijk mij eens even showen dat ik in mijn eentje de allerfantastischste kerst ooit kan hebben”. Het mag leuk zijn én verdrietig. Vertrouwd én vreemd. Misschien zelfs allemaal op dezelfde dag, binnen een uur, in één minuut.

En ik hoef ook niet nu al ieder ‘gat’ in mijn kerstplanning op te vullen. Juist omdat er minder vastligt, ontstaat er ruimte voor spontaniteit. Misschien komt er in november ineens een uitnodiging voor iets leuks. Misschien bedenk ik spontaan dat ik ergens naartoe wil. Misschien ontmoet ik nieuwe mensen. Niet alles hoeft nu al vast te liggen. Stap voor stap.

Jouw ervaring delen? Fijn! Maar lees dit eerst…

Ik ben natuuuurlijk heel benieuwd naar ervaringen van mensen bij wie kerst ooit ook ineens veranderde. Misschien door een scheiding, overlijden of verhuizing. Maar net zo goed door een nieuwe liefde, de komst van een kleintje, kinderen die uit huis gingen of een andere grote verandering in je leven. Wat merkte jij die eerste kerst? Wat hielp je wel, wat juist helemaal niet? Welke oude tradities bleven en welke nieuwe ontstonden er uiteindelijk?

Het is even zoeken naar hoe ik dit aan wil pakken. Aan de ene kant wil ik graag open met jullie zijn. Ik vind het belangrijk om niet alleen maar mooi weer te spelen, om eerlijk te zijn en ook de mindere kanten van het leven met jullie delen. Wellicht heeft een ander daar immers ook weer wat aan! Maar aan de andere kant ben ik ook maar een mens. Een kwetsbaar persoon die door iets heel moeilijks heen gaat. Dus hou daar wel even rekening mee.

Geen tips of adviezen graag…

Deel vooral jouw eigen ervaring hieronder, juist ook als die heel anders is dan die van iemand anders. En het hoeft ook geen dramatisch verhaal te zijn. Het leven is sowieso geen wedstrijdje wie het het ergst of moeilijkst heeft. Maar ik heb wel één belangrijk verzoek: ik sta op dit moment NIET open voor advies over hoe ík mijn kerstseizoen of kerstviering zou moeten aanpakken. Hoe lief je het ook bedoelt!

Iedere situatie en ieder mens is anders en ik wil – net als jij – zelf ontdekken wat voor mij werkt. Dus even heel concreet: geen reacties die beginnen met “je moet gewoon…”, “ik zou als ik jou was…”. En geen tips of adviezen over mijn persoonlijke situatie. Maar jouw eigen verhaal en wat voor jou wel of niet werkte lees ik daarentegen wél ontzettend graag.

Wél persoonlijke ervaringen

Misschien ontstaat hieronder zo wel een verzameling heel verschillende ervaringen waar andere lezers zich weer in kunnen herkennen. En als er toch teveel ongevraagde tips of bemoeienissen binnenkomen (ik weet hoe lastig mensen het vinden om zich in te houden op dit vlak, haha), dan gooi ik het reactieformulier meteen dicht ;-). Dan weet je dat. Ik moet mijn eigen mentale welzijn – zéker nu – heel goed beschermen. Anders wordt het sowieso geen leuk kerstseizoen, en dat willen we natuurlijk wel!

Dankjewel!
Liefs,
Sas